× 33 ×

زمانی که دعوای روشنفکران و روحانیون سنتی اوج گرفته بود که البته این تضارب آراء را می توان از محاسن دولت اصلاحات نام برد ، یکی از موضوعات محل نزاع آزادی بیان بود .

آیت الله رضا استادی برای توجیه محدودیت های موجود ، استدلالی دلنشین آورده بود که ما در بیان خط قرمز نداریم بلکه معتقدیم بیان آدابی دارد .

با قوت و ضعف استدلال آن روحانی سنتی یا پاسخ روشنفکران به او و موضوع آزادی بیان ما را کاری نیست .

اما این نکته اهمیت دارد – و آن بزرگوار هم به خوبی اشاره داشته اند - که انسان های عاقل در سخن گفتن خودسانسوری می کنند و محدودیت هایی را برای خودشان قائلند و هر سخنی را در هر مکانی نمی گویند ، در صورتی که قدرت و اختیار هر سخنی را در هر مکانی گفتن ، دارند .

کسی که در مجلس عزا لطیفه نمی گوید ، یا در مجلس عروسی ناله سر نمی دهد به دلیل ناتوانی و عدم اختیار نیست ، بلکه برای ساحت سخن حریم قائل است و به آن حریم هم ملتزم می باشد .

این خودسانسوری در عرصه فحش و بدزبانی هم جاری است . در هر عصری ذکر بی پرده بعضی واژه ها بی ادبی محسوب می شود و شناخت مصداق چنین واژه هایی همان عُرف جامعه است . واژه هایی که ممکن است ذکر آنها در خلوت زن و شوهر از نظر عُرف بی ادبی نباشد ، اما ذکر آشکار آنها بدون شک قبیح و از نگاه عُرف بی ادبی است . افراد با ادب بر همین اساس زبان خویش را به ذکر آشکار چنین واژه هایی آلوده نمی کنند .

متأسفانه از صدقه سر بعضی از بزرگان هنر ایران زمین ! همچون جناب شاهین نجفی و امثالهم ، عده ای در ساحت سخن حریمی نمی شناسند و مانند آب خوردن فحاشی می کنند .

در فضای مجازی حجم این بی ادبی ها افزون تر شده تا جایی که انسان در خلوت خویش نیز از مشاهده آنها شرم می کند .

آیا فکر می کنند که چنین بی پرده سخن گفتن دلالت بر قدرت جسمانی یا روشنفکری دارد ؟

و کدام عاقلی برای شناخت قدرت جسمانی یا روشنفکری یک فرد حجم فحش های او را می سنجد ؟

و با محک میزان شدت فحاشی و بی ادبی به چه کسی اعتبار داده اند ؟

کسانی که فحش نمی دهند نه اینکه نمی توانند فحاشی کنند بلکه به قول آن روحانی سنتی آداب سخن گفتن را رعایت می کنند و کسانی که فحش می دهند یا آداب سخن گفتن را نمی دانند که باید بیاموزند یا روشنفکری و قدرت جسمانی را از آن طلب می کنند که به خطا می روند و اولی را در علم و دومی را در باشگاه ورزشی باید یافت .

گاه نوشته های فیلسوف...