× ۱۹ ×

جناب محمدرضا زائری از آن دست دستار بر سرانی است که با اندیشه افراطیِ انقلابیْ ، پُزِ منورالفکری هم می دهد . این رویش ها که بعد از پا گرفتن " روشنفکری دینی " سر بر آوردند ، کم نیستند .

زائری بازیگر خوبی نیست و به اندازه نقویان هم در دل اصلاح طلبان جا باز نکرده است و فقط گاهی لودگی های او را بر علیه نظام علم می کنند .

او جایگاه خودش را در دل اصول گرایان یا به تعبیر نوین خودشان : جبهه انقلاب ، هم از دست داده است . وقتی سید یاسر جبرائیلی با آن تفکر انقلابی اعتدالی به صراحت می نویسد : " جناب حجتالاسلام زائری مدتی است به بیان سخنان خاص شهره شدهاند و ما بیشتر در رسانههای مخالف جمهوری اسلامی نام و نشانشان را میبینیم . . . دوست دارم از ایشان یک سوال اساسی بپرسم و آن اینکه کنش اجتماعی ایشان با هدف رسیدن به کدام اثر اجتماعی انجام میشود ؛ یعنی مشخصا هدفشان از بیان این مسائل چیست و تاکنون منشا کدام اثر و اصلاح بودهاند ؟ . . . انقلابی اما با ولی و امام خود چنین نمیکند. انقلابی خود را هزینه میکند تا امامش هزینه ندهد ؛ نه اینکه امامش را در راه " انقلابیگری" خودپنداشتهاش آماج حملاتش قرار دهد و ضدانقلاب برایش کف بزنند و سوت بکشند و حلوا حلوایش کنند . انقلابی وقتی میبیند که دشمن برایش کف میزند ، میفهمد که به دروازه خودی گل زده است و میگردد و اشتباهش را پیدا میکند . . . نگرانم این تظلمی که شما از آن سخن میگوئید ، همچون مواضع اخیرتان ، بیشتر دشمنان انقلاب اسلامی را شاد کند تا دلسپردگان به انقلاب را " باید پذیرفت که تزویر روشنفکران انقلابی کارساز نیست و این حربه به جای آن که له باشد علیه شده است .

با مِهر . . .

برچسبها: سیاست ورزی گاه نوشته های فیلسوف...